دانلود پایان نامه ارشد رشته مدیریت

عنوان کامل پایان نامه :

 مطالعه مدل احتمال خطی بر اندازه بهره گیری از خدمات دندانپزشکی در شرکت بیمه ایران

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

تاریخچه بیمه در ایران

بیمه به شکل آن به مفهوم وجود نوعی تعاون و همیاری اجتماعی به مقصود سرشکن کردن زیان فرد با افراد معدود بین افراد گروه یا جامعه در ایران سابقه‌ای طولانی داشته و همراه مردم این مرز و بوم با الهام از تعالیم اسلام و فرهنگی خود برای کمک به جبران خسارت‌های ناخواسته‌ای که برای دیگر هموطنان و حتی مردم دیگر کشورها پیش می‌آید فعال و پیشگام بوده‌اند. با وجود این بیمه به شکل حرفه‌ای و امروزی آن برای اولین بار در سال 1269 هجری شمسی در کشور ما مطرح گردید. در این سال‌ها مذاکراتی بین دولت ایران و سفارت روس به اقدام آمد و متعاقب آن اختیار فعالیت انحصاری در زمینه بیمه حمل و نقل برای مدت هفتاد و پنج سال به فرد تبعه روس به نام لازااپ ولیاکف[1] واگذار گردید. معهذا نامبرده ظرف مدت سه سال که جهت آغاز فعالیت‌های بیمه وی در نظر گرفته شده بود قادر به تأسیس شرکت موردنظر نگردید و به همین جهت این امتیاز از وی سلب گردید. متعاقباً در سال 1289 هجری شمسی دو شرکت روسی به نام‌های «نادژدا»[2] و «قفقاز مرکوری»[3] اقدام به تاسیس نمایندگی بیمه جهت بازدید و پرداخت خسارت در ایران نمودند. (شیبانی، 1352، 224)

آغاز فعالیت جدی در ایران را می‌توان سال 1310 هجری شمسی دانست زیرا در این سال قانون و نظامنامه راجع به ثبت شرکت‌ها در ایران به تصویب رسید و متعاقب آن بسیاری از شرکت‌های بیمه خارجی منجمله اینگستراخ[4] ایگل استار[5]  یورکشایر[6]  رویال[7]  ناسیونال سویس[8]  اتحادالوطنی[9] اقدام به تأسیس شعبه یا نمایندگی در ایران نمودند. (آجری، 1352، 89)

گسترش فعالیت‌های شرکت‌های بیمه خارجی، مسئولان کشور را متوجه ضرورت تاسیس یک شرکت بیمه ایرانی نمود و در شانزدهم شهریور سال 1314 شرکت سهامی بیمه ایران با سرمایه بیست میلیون ریال توسط دولت تأسیس و فعالیت رسمی خود را از اواسط آبان همان سال آغاز نمود. تأسیس شرکت سهامی بیمه ایران را می‌توان نقطه عطفی در تاریخ فعالیت بیمه‌ای کشور دانست زیرا از آن پس دولت با اختیار داشتن تشکیلات اجرایی مناسب قادر به کنترل بازار و نظارت بر فعالیت مؤسسات بیمه خارجی گردید. دو سال بعد از تأسیس شرکت سهامی ایران، در سال 1316 «قانون بیمه» در 36 ماده تدوین و به تصویب مجلس شورای ملی رسید. پس از آن نیز مقررات دیگری در جهت کنترل و نظارت بر فعالیت مؤسسه‌های بیمه از طریق الزام‌ آنها به واگذاری 25 درصد بیمه‌نامه‌های صادره به صورت اتکایی اجباری به شرکت سهامی ایران وضع شده و الزام به بیمه کردن کالاهای وارداتی و صادراتی و اموال موجود در ایران و ایرانیان مقیم کشور نزد یکی از موسسات بیمه که در ایران به ثبت رسیده‌اند بر استحکام بیمه ایران افزود. (کریمی، 1383، 28)

شرکت سهامی ایران با طرفداری دولت به فعالیت خود افزود و این طرفداری منجر به فعالیت شعب و نمایندگی‌های شرکت‌های بیمه خارجی گردید به طوریکه در سال 1318 بیش از 75 درصد از بازار بیمه‌ای کشور در اختیار شرکت بیمه ایران قرار گرفت و پنج شرکت بیمه خارجی که در آن وقت در ایران فعالیت می‌کردند جمعاً موفق به کسب کمتر از 25 درصد از حق بیمه بازار شدند. این طریقه کماکان ادامه پیدا نمود تا آنکه در سال 1331 بر اساس مصوبه هیئت دولت کلیه شرکت‌های بیمه خارجی موظف شدند جهت ادامه فعالیت خود در ایران مبلغ 250 هزار دلار به عنوان ودیعه نزد بانک ملی ایران تودیع نمایند و پس از آن منجر به تعطیل شدن کلیه نمایندگی‌ها و شعب بیمه خارجی در ایران به استثناء در شرکت بیمه «یورکشایر» و اینگستراخ گردید و نمایندگی بیمه اتحادالوطنی نیز زیرا از آغاز 250 هزار دلار سپرده ارزی پرداخت کرده بود به کار خود ادامه داد. بروز وقفه در فعالیت نمایندگی‌های شرکت بیمه خارجی و انصراف آنها از ادامه فعالیت در ایران باعث گردید که در طول سالهای 1331 تا 1343 شرکت‌های بیمه خصوصی در ایران ظهور نمایند و شرایط را برای گسترش فعالیت شرکت‌های بیمه ایرانی فراهم ساخت.  (تقوایی، 1388، 30)

اولین شرکت بیمه خصوصی ایران به نام «بیمه شرق» در خرداد ماه سال 1329 هجری شمسی تأسیس گردید و پس از آن تا سال 1343 به تدریج هفت شرکت خصوصی دیگر به نام‌های آریا، پارس، ملی، آسیا، البرز، امید و ساختمان کار به ترتیب تأسیس و به فعالیت بیمه‌ای پرداختند. همانگونه که تصریح گردید از سال 1316 کلیه شرکت‌های بیمه موظف گردیدند 25 درصد از امور بیمه‌ای خود را به صورت اتکایی اجباری به شرکت بیمه ایران واگذار نمایند. این واگذاری اکثراً از طریق ارسال لیست‌هایی به نام «بردرو»[10] که حاوی اطلاعات راجع به بیمه‌نامه‌های صادره و خسارت‌های پرداخت شده توسط شرکت‌ها بود، انجام می‌گرفت. بدیهی می باشد ارائه اطلاعات راجع به بیمه‌نامه‌های صادره و خسارت‌های پرداخت شده توسط شرکت‌ها بوده انجام می‌گرفت. بدیهی می باشد ارائه اطلاعات به شرکت بیمه رقیب هیچگاه نمی‌تواند مورد رضایت و علاقه شرکت‌های بیمه واگذارنده باشد. با افزایش تعداد شرکت‌های بیمه، ضرورت اعمال نظارت بیشتر توسط دولت بر این صنعت و تدوین اصول و ضوابط استاندارد برای فعالیت‌های بیمه‌ای به مقصود حفظ حقوق بیمه‌گذاران و بیمه‌شدگان احساس می‌گردید. به همین جهت در 30 خرداد 1350 «بیمه مرکزی ایران» به مقصود تحقق اهداف فوق تأسیس گردید. تأسیس بیمه مرکزی ایران قوام بیشتری به صنعت بیمه کشور داد و از آن پس «شورای عالی بیمه» که یکی از ارکان بیمه مرکزی ایران می‌باشد بر انواع اندوخته‌های فنی و قانونی برای هر یک از رشته‌های بیمه و اندازه و طرز محاسبه و نیز ترتیب به کار انداختن این اندوخته‌ها و نحوه ارزیابی اموال منقول و غیر منقول مؤسسات بیمه نظارت دارد. (تقوایی، 1388، 33)

[1] . Lazar polyakov

[2] . Nadzhda

[3] . Chafgaz mercure

[4] . Ingesstrakh

[5] . Eagle Star

[6] . York Shire

[7] . Royal

[8] . Lanational Suisse

[9] . Al ittihad al-watani

[10] . Bordreau

سوالات یا اهداف این پایان نامه :

هدف کلی:

-مطالعه عوامل مؤثر بر اندازه بهره گیری از خدمات دندانپزشکی بر اساس مدل احتمال خطی

-اهداف فرعی:

– مطالعه بعضی از عوامل موثر اقتصادی، اجتماعی بیمه گذاران بر اندازه بهره گیری از خدمات دندانپزشکی

-تعیین الگوی مدیریت ریسک بیمه های دندانپزشکی تجاری

-تعیین تعرفه گذاری خدمات بیمه های دندانپزشکی در کشور

لینک متن کامل پایان نامه رشته مدیریت با عنوان : مطالعه مدل احتمال خطی بر اندازه بهره گیری از خدمات دندانپزشکی در شرکت بیمه ایران  با فرمت ورد