دقت در دو بند فوق به روشنی نشان می دهد که قانونگذار هر دو را بر اساس یک ضابطه مقرر نموده است. همانطور که گفته شد، ضابطه ی اول قتل عمدی، قصد فعل و قصد نتیجه است و مشهور فقها، قصد فعل بدون قصد نتیجه را در صورت غالبا کشنده بودن فعل ارتکابی نیز، قتل عمدی دانسته اند، امری که در دو بند فوق الذکر به وضوح قابل مشاهده است. اما تفاوت عبارت در دو بند ب و ج ماده 290، ناشی از این مطلب است  که در بند ب عمل نسبت به تمامی انسانها به صورت عادتی و غالبی کشنده به حساب می آید، ولی قانونگذار در بند ج، نوعا کشنده بودن عمل نسبت به مجنی علیه را برای تحقق قتل عمدی کافی دانسته است و درست به همین علت در بند ج، ابتدا از نوعا کشنده نبودن عمل و سپس نوعا کشنده بودن آن نسبت به مجنی علیه، سخن گفته شده است. اینکه قانونگذار در ابتدای بند ج، عمل مرتکب را نوعا کشنده ندانسته است، به قرینه عبارات قانونگذار در بند ب، این است که عمل مرتکب در بند ب، بطور کلی و نسبت به همه افراد نوعا کشنده است و به دلالت قسمت آخر بند ج، عمل مرتکب در آن بند، تنها نسبت به برخی افراد با شرایط خاص، کشنده است. با توجه به اینکه برای تحقق عمل نوعا کشنده، وجود فعل و عنصر روانی خاص ضروری است، در ادامه این دو مطلب را جداگانه بررسی می نماییم:

 

 

متن کامل در سایت baharfile.com

دسته بندی : دسته‌بندی نشده

دیدگاهتان را بنویسید